Гурневіч: «Кожны, хто сядзеў на сутках падчас выбараў 2006 года, памятае, колькі ўжо тады там было пратэстантаў»

— Пераацэньваць прыезд амерыканскага прапаведніка Фрэнкліна Грэма ў Беларусь не варта, але недаацэньваць — памылкова, — піша Дзмітрый Гурневіч. — Гэты візіт, бясспрэчна, паспрыяе беларускім пратэстантам. Ніводная іншая канфесія (-іі) не заслужыла такой палёгкі, як яны.

Лукашэнка ані пад ціскам санкцый, ані пад ціскам нічога іншага, ніколі не зробіць таго, што ад яго хоча, напрыклад, Еўразвяз. Ён не спыніць рэпрэсій і не перастане быць саюзнікам Расеі.

Адзіная надзея на хоць нейкія перамены — кожны чарговы глыток свежага паветра, які дасць магчымасць нашым людзям аджываць. І прыезд Грэма — гэта такі глыток. Уся вертыкаль, нават без дэкрэтаў і загадаў, атрымае сігнал, што “сам першы” даў дабро баптыстам, нездарма ж яны на стадыёне ў Мінску моляцца.

Нават калі гэта дасць самыя мінімальныя палёгкі, хоць недзе ў краіне, можна заплюшчыць вочы на сустрэчу ў Палацы Незалежнасці і абяцанні маліцца за Лукашэнку стоячы. Гэта проста дыпламатыя, якая беларусам на руку. Няхай і Коўл вып’е хоць бідон гарэлкі з Лукашэнкам, абы нашыя людзі выходзілі з турмаў і былі са сваімі блізкімі, а не страчвалі свой жыццёвы час за кратамі.

Беларускія пратэстанты заслугоўваюць гэтую перадышку. Гэта адна з самых маленькіх канфесій Беларусі, але адна з самых апантаных, а можа, і самая.

Кожны, хто сядзеў на сутках падчас выбараў 2006 года, памятае, колькі ўжо тады там было пратэстантаў. Сам я быў у камеры з пастарам, які чытаў вязням пропаведзі. Пратэстанты ад вернікаў да пастараў усе гэтыя гады былі бясстрашнымі.

«Ісці шляхам прыстасаванства — гэта шлях самазнішчэння. Уваходзіць у палітыку — не сутнасць царквы, але царква не можа быць абыякавай да ўсяго, што адбываецца. Нашы новапакутнікі заўсёды казалі — маўчаннем прадаецца Бог. Быць хрысціянінам — цяжкі крыж, трэба ісці, часам ахвяручы сабою. Але ў гэтым сэнс нашага ўратавання» — гэтыя словы належаць зусім не пратэстанту.

Іх у 2021 годзе прамовіў гарадзенскі архіепіскап Арцемій. І найбольш яны, на маю думку, адносяцца да беларускіх пратэстантаў.

Гэта канфесія, якая была вымушаная ўсе гады незалежнасці ісці супраць плыні. Хаця гістарычна пратэстантынтызм на беларускіх землях развіваўся з XVI ст. Тады ім замінала контррэфармацыя. У СССР іх называлі сектантамі, а цяперашняя дзяржава Беларусь бачыць у іх непадкантрольную супольнасць.

«Царква, якую пераследуюць — гэта Царква, якая перамагла», — казаў Арцемій.

Менавіта таму беларускія пратэстанты і моцныя, бо ніхто ім не даваў ільготнага тарыфу, яны стваралі сябе ў вельмі няпростых ўмовах, самі. Яны збяруць поўныя стадыёны проста на малітву. А каб сабраць поўны стадыён на канцэрт любога беларускага выканаўцы з кліпа «Любимую не отдают», Лукашэнку трэба гнаць туды людзей адмінрэсурсам, пагрозай звальнення або АМАПам.